'Senin sayende' demiyorsanız,'senin yüzünden' de demeyin hiç bir zaman.

Terk edilmiş, ıssız, harabe ve virane yerleri üzüntü ile karışık hüzünlü duygularla severim. Bu durumu, yaşlı insanların terk edildiklerinde düştükleri üzüntü ve keder ile benzer bulurum.
Sözünü edeceğim virane yerler Krom, İmera ve Santa gibi kalıntılarıdır.
Her sene ziyaretine giderim oraların. Bilinmeyen zamanlardan 1924 mübadelesine kadar o dağlık ve taşlık vadilerde hareketli bir yaşamın var olduğuna tanıklık eder halen ayakta duran kalıntılar.
Oralarda yaşayanların, sürgün sonrası kayıp ettikleri cennet vatanlarına duydukları özlemi hissederim, yaşarım.
İşte bu duygular, insan olmanın inceliklerini de işler yüreklere. Bu yazımda; 1958 yılında Trabzon’a gelen,

Bizim köylüler bilir; gelincik düzü olarak anılan yer köyün doğusundaki mezereliklerdedir. Şimdi rahmetli olan; Kondulu, İdris Bıyık ve Rüstem Dinçer’in çayırlıklarına dar boğazlarla eklidir. Her yanı dev çam ağaçlarıyla çevrili, orman içinde harika bir düzlük yer idi. 

1960’lı yıllarda köyümüzün geçim kaynağı toprak ve hayvancılıktı.
Köy içinde sadece üç dönüm tarlam, birkaç tane de ineğim vardı.
Gülname adında bir komşumuz vardı. Yiğit bir kadındı, belki de o yüzden ailesi onun adı ile anılırdı. Kocası Salih usta bile “Gülnamenin Salih” olarak bilinirdi.