SON EKLENENLER
- Heron İddiaları
- Türk Yunan dostluğu sahaya indi
- Yeni Mübarek Kim Olacak?
- Krizin faturası yoksullara
- ‘Fethullahçılık tehlikesi’ ve hukuk...
- Rize’deki Felaketin Nedenleri
- Sabır Taşi
- Burası Viyana mı?
- Ayı ve Devler Arasında
- Yine bir çıkmaz sokak!
- Avcı: Bunu bekliyordum
- Hanefi Avcı Yazdı
- Sümela
- BJK kampından PKK kampına
- Eski Dosta Gözyaşılı Karşılama
ANKET
2010 Ziyaretçileri
 | Toplam: | 102142 |
| ... |
| Gülname’nin Çayırı | Array Yazdır Array |
| Anılar | |||
| İlyas Karagöz tarafından yazıldı | |||
| Çarşamba, 01 Temmuz 2009 09:17 | |||
|
1960’lı yıllarda köyümüzün geçim kaynağı toprak ve hayvancılıktı. O günlerde gurbet ellerde biriktirdiğim biraz param vardı. Çayırı satın aldım.
Ve sonra o yaptıklarıma bakar, keyifle seyreder mutlu olurdum.
Bahar ve güz aylarında oraya taşınırdık. Orman kenarında bir yere çekilir eserimi izlerdim. Sığırlarım çayırda yayılır otlarken, evimin bacasından çıkan dumanlara dikkatle bakardım, dönerek yükselir ve sanki adımı yazardı gökyüzüne.
Oralara verdiğim emek ve çalışmaktan yorgun düştüğüm anları gözümün önüne getirirdim. Bakar bakar mutlu olurdum. Bu sefer daha fazla, daha çok çalışmak isteği oluşurdu içimde.
Ne güzel günlerdi…
***
Almanya’ya işçi olarak gidince, çocuklarım yalnız kaldı yeteri kadar ilgilenemediler. O nedenle mezere yerini kardeşime sattım.
Aradan uzun seneler geçti. Eski günler aklıma geldiği zaman gider gezerdim oraları. Yıkılmış bir ev, dağılmış bahçe duvarları, çimen bağlamış bahçe ve diktiğim fidanları içim sızlayarak izlerdim.
Geçenlerde yine gittim. Hava çok güzeldi.
Arslanoğlu Kamil’in fındıklığının içinden geçerek mezereye giden bir yol vardı. Şimdilerde o yol işlemiyor, belki elli yıl öncenin yoludur.
Irmağı geçince sol tafta bazı yerlerde temelli kaybolmuş yol izini gördüm. Bir tarafı ırmak diğer tarafında eski ama yosun bağlamış bir duvar uzayıp gidiyordu. Biraz yukarıda Rumlardan kalma bir harman yeri yanında harabe haline gelmiş bina yerini gördüm. Yokuş yukarı ağır adamlarla tırmandım.
Gülname’nin çayırına vardığım zaman, ikindi vaktinin solgun güneşi çam ağaçlarının gölgesini çayıra doğru uzatıyordu. Deniz tarafından serin bir rüzgâr esiyor ve insana yaşama gücü veriyordu.
Giderek çayırın bir kenarına oturdum. Diktiğim meyveler kocaman ağaç olmuştu. mezere evi yıkılmış enkazı, yanındaki küçük ama çimen bağlamış bahçenin üzerine doğru yayılmıştı. Oralarda çalıştığım günler geldi aklıma. O günlerde bana yardım eden ufak tefek sevimli çocuklarım şimdilerde çoluk çocuğa karışmış. Her biri kendi derdi ile ilgileniyordu artık.
Şu çimenden aşağı koşan kızlarım, bahçe duvarından atlayan minnacık oğlum geldi gözümün önüne. Gözlerim doldu, önce ağlamak istemedim, tuttum kendimi. Sonra daha dayanamadım yanaklarımdan aşağı akan bir sıcaklık duyumsadım.
Oturduğum yerden kalktım ormana doğru yürüdüm. Türkü söylemek geçti içimden. Denedim ama sesimin güzel çıkmadığını fark ettim sustum. Bir süre daha ezgin ezgin yürüdüm. Ormanın sessizliğini fark ettim. Rahatsız edici bir sessizlik hissediyordum. Demek ki “orman bile bu durumuma sessizliği ile tepki veriyor” diye düşündüm. İçime bir sıkıntı çöktü. “Heeey!” diye bağırdım olanca nefesimle. Sesim orman içinde yankılandı, geri döndü bana. Tekrar ünledim, bu kez sesimin orman derinliklerine doğru akıp gittiğini hissettim.
Yorgun ayaklarımı sanki sürüyerek ırmağa doğru yöneldim. Irmak uzak değildi, oraya vardığım zaman bir taşın üzerine oturdum. Bir süre gümüş rengine bürünerek akan suya baktım. Sonra da yerimden doğruldum, ceketimi çıkarıp bir kenara koydum. Akşam namazı için aptes almaya başladım.
Güneş batıdaki dağların arkasından kayboldu. Vadi boyunca esen serin rüzgâr çam sakızı kokuyordu sanki. Akşamın karanlığı orman içlerinde kendini belli etmeğe başladı. Aşağıda, fındık bahçeleri arasında serili olan köyün sokak lambaları yandı. Şose yola doğru yürüdüm.
Bu yol gençlik yıllarımda yoktu. Biraz aşağıda küçük bir pınar vardı. Tam altmış yıl önce, ama hayatımda ilk kez bir kızla orada oturmuş konuşmuş olduğum geldi aklıma. Taze gençlik yıllarımın heyecan dolu anıları geçti gözümün önünden. Sonra da; “insan ağlamak isterse ne kadar da çok neden bulabiliyor” diye düşündüm. Fakat bu kez ağlamadım, direndim gözyaşlarıma.
Daha fazla geceye kalmak istemiyordum. Derin ama eski düşüncelerin sarhoş edici serpintisi ile uyuşturucu kullanan bir adam gibi evime doğru yürüdüm.
İlyas Karagöz / 18 Mayıs 2009 / Livera
|
