KÂZİM AMCA
 
Çocukluğumda bir Kazım amcamız vardı

Vurdumduymaz, bağı yanmaz

Sorardın söylemez, bağırırdın duymaz

Hani taş değil, somurtkan değil neşeliydi

Gülünce altın dişleri sayılırdı

Otururduk dizine masal anlatırdı şöyle böyle

Bağlardı anılarını tele bir bir

Söylenirdi peşin satanlar gibi yığınca

Bir ara yemek yapmaya başladı adını bilmeden

Bazen hışımla bazen nazikçe buyur ederdi cıkanları

Paramız olmazdı bakardık camdan öylece

Dağa yamaç olurdu da,  ovaya ekin olmazdı

Kazım amca ne adamdın sen be…

Aradan yıllar geçti

Boyumuzdan büyük işlere karıştık

Şehirlere ayak uydurduk

Adam olduk, büyüdük sandık

Başımız havalarda, mekân tanımaz olduk

Burnumuzdan kıl kopartmaz, iki kere iki dört etmez sandık

Nerde akşam orda sabah yaptık

Hani bazen dayak olmasa değmeyin keyfimize

Nerden buldun demeden on lirayı kaptık mı?

Tabanlarımızın yazıları okunurdu

Dün doğduğum beldeye gittim

Şöyle bakındım anılara, hüzünle

Kazım amca hala vurdumduymaz, bağı yanmaz

İki kelam yaptık havadan sudan

Tazeledim çocukluk anılarımı, bir bir…

Yürüdüm beldemin sokaklarından belli belirsiz

Hürmetle kazım amca

                                                  Fikret malkoç