Bu Dünya Hepimizin

Hepimiz bu dünyanın çocuklarıyız...

                                            Hepimiziz dünya…
Ne güzel demiş Nazım Usta:
                              Bir ağaç gibi hür ve bir orman gibi kardeşçesine.
Evet, bir ormanız kardeş gibi.

Lakin aynı zamanda birer ağacız hepimiz.  
                                Kimimiz ladin, kimimiz kayın, kimimiz çam.

Ben bir çamım, hem de beyaz çam; ne mavi, ne de sarı;

ille de beyaz çam.

Bana sen sadece çamsın diyene de yuh, sadece

                                                      bir ağaçsın diyene de.

Veya diyene sadece ormanın bir parçasısın.

                              Diyenlere inat ben bir beyaz çamım.

Sadece beyaz çamsın diyene inat da ben bu ormanın

                                                                bir parçasıyım.
Benim beyaz çamlığım anamdan, babamdan, atamdan

                                          değil başka bir şey aramamdan.

Ormanı oluşturan bir unsur oluşumsa ağaçlığımdan,
                                                                               doğadan.

Bu benim seçimim değil, bu, sadece ben oluşumdan.
Seninle aramızda bir fark yok özde,
                                                            fark sadece pratikte.

Bize başka başka kılıf giydirmeye çalışıyorlar, yok öyle bir şey…

Farklılığımız ne tür ağaç olduğumuzda, yoksa…

                                                     değil ağaç olup olmamamızda.
                                         Ama bir düşün dostum…

Bütün ağaçlar kayın olsaydı, ya meşe, ya da hurma.
Nasıl olurdu bu dünya?
Bırak o gürgen olsun, sen meşe, ben de çam.

                                                        İlle de beyaz çam.

Bizi ayırmaya çalışana da inat, yok saymaya çalışana da.

Derler ki; mobilyası iyi olur cevizin, meyvesi kestanenin,

                                                                 kerestesi çamın.

Kimimizi besler, keserler kimimizi; kimin çıkarı için?

İzin vermeyelim meyvemizi-bedenimizi sömürmelerine
                                       veya bir diğerini yok etmelerine.
Sen bana sahip çık, ben de sana.
                                     Duy beni!
                                                      duyayım sesini.
Tut elimden, yürüyelim aynı yolda.
Bırak yaz kış yeşil olmasın bu orman iğneli yapraklarla.
                     Kimi solsun sonbaharda, açsın ilkbaharda.
Gel kardeş olalım bir toplum gibi.
                                    Ve hür olalım özgür bir insancasına!