Görenler ve Göremeyenler

• | Yazdır |
•  e-Posta

Ayrıntılar

Yusuf Bulut tarafından yazıldı.

Demokrasinin ne olup ne olmadığını bilmeyenler için mesele yok.

Ne var ki onu bilen, tanıyan ve erdemine inanlar demokrasi üzere yaşamak için gönülden istek duyarlar.

Bu arzuyu duyanlar diğerleri tarafından genellikle şaşkınlık ve hayret içinde izlenir. Yaptıkları, söyledikleri şaşkınlık yaratır, bazı durumlarda ise istekleri aşırı bulunur ve saldırılar başlar.

* * *    

“Körlerin köyü” adlı ünlü bir masal vardır. O köyde yaşayan herkes kör ama mutlu bir yaşam sürdürüyormuş. İlginçtir, kör olduklarının farkında bile değillermiş.

Gel zaman git zaman gözü gören bir adamın yolu düşmüş oraya. Dikkatini çekmiş ve gözü olan bir tek kişiye rastlamamış. Bu fırsatı değerlendirmek geçmiş içinden.
“Ben bu köye yerleşsem ve gördüğümü de hiç kimseye söylemesem besbelli ki bunlardan üstün olacağım. Öyle olunca da keyfime göre yaşar giderim.”

Sormuş soruşturmuş köyün muhtarına ulaşmış. Kimsesiz olduğunu o nedenle eğer uygun bulurlarsa bu köyde yaşamak istediğini üstelik kendilerine hizmet etmekten geri durmayacağını da eklemiş.

Muhtar, “Yazık adama” diye geçirmiş içinden. “O da bizim aramızda geçinip gitsin” diye düşünmüş ve “Olur” demiş.

Gözü olan ve gören bir adam, göz kavramını hiç tanımayan bilmeyen insanların arasında yaşamaya başlamış.  

Köylüler, gözleri olan adamın üstünlüklerini kısa zamanda fark etmeye başlamış. Uzakta olan şeyler hakkında haberdar olabiliyor, hayvanların ve doğada olan pek çok şeyin rengini bile bilebiliyormuş. O kadar ileri gider olmuş ki bir falcı gibi pek çok şeyi tahmin edebiliyormuş.

Köyün ileri gelenleri bu durumu değerlendirmek için toplanmış. Bu yeni gelen adam nasıl oluyor da pek çok şey biliyor, bunu konuşmaya karar vermişler.

Konuşma sonrasında köyün güvenlik görevlilerine emir vermişler ve o adamı toplantı yerine getirtmişler.
Çapraz sorgulama başlamış.

Gözü gören adamı öyle sıkıştırmışlar ki adam daha dayanamamış, doğruyu söylemek zorunda kalmış.

“Ben sizden farklıyım” demiş. “Benim gözlerim var görüyorum, her şeyi anında izliyorum. Siz göremiyorsunuz, sadece dokunarak ne olduğunu anlayabiliyorsunuz.”

“Görmek ne demek?” diye sormuş Muhtar.

“Görmek demek, alnımın alt kısmında ve burnumun her iki yanında birer çukur var. O çukurlarda görme işini yapan misket gibi iki yuvarlak var. Onları ne tarafa döndürürsem ve o anda oralarda neler oluyorsa anında izleyebiliyorum.”

“Ne kadar uzağı izleyebiliyorsun?” diye sordu muhtar.

“Önümde engel yoksa epey uzağı görebilirim.”

Aslında uzaklık kavramını da bilmeyen körler bu ifadeler karşısında şaşkına dönmüşler.

“O zaman bu kadar üstün özelliği olan gözlerini, biz de bir kontrol edelim göz ne demekmiş bir anlayalım bakalım” demişler.

Güvenlik elemanlarının kolları arasına sıkışan adamın gözlerini sıra ile ellemeye başlamışlar. Bazıları hem elliyor hem de yuvarlaklığını algılamak için göz çukuruna parmağı ile çöktürüyordu.

Artık acılar içinde kıvranmaya başlamış gözleri gören adam. Ne var ki, son adam göz kontrolünü yaptığı zaman artık o gözler hiçbir işe yaramaz hale gelmiş ve görme özellikleri temelli kaybolmuştu. Gören adamın yüzü kan revan içindeydi artık.

* * *        

20. yüzyıl pek çok milletin hayatında derin izler bırakarak gelip geçti. Osmanlı İmparatorluğu yerle bir edilirken, Ruslar Harşit deresine, Yunanlılar da Ankara’ya otuz kilometre mesafedeki Sakarya ırmağına dayanmıştı.  Fransızlar güney ve güneydoğuyu, İtalyanlar Akdeniz’i, İngilizler de İstanbul’u teslim almıştı.

Bu durum Türk milletini derinden yaraladı.

Yaralamak ne demek yüreklerini dağladı.

O güne kadar yıkılan Türk devletleri yine Türkler tarafından yıkılır, yenisi de Türkler tarafından kurulurdu. Bu kez durum farklıydı ve bu yabancı saldırısı ile Türk nesli tarih sahnesinden silinmeye çalışılıyordu.

* * *

Tehlike atlatıldı, Yabancılar kovuldu ve 17. Türk devleti (Türkiye) kuruldu.

İlginç olan kısmı, aradan bunca yıl, neredeyse asır geçti, çağlar değişti ama aydınlarımızın pek çoğu halen o günlerin ruh hali içinde yaşıyor.

20. yüzyılın ilk çeyreğinde yaşanan bölünme/parçalanma sarmalından bir türlü kurtulamıyorlar. Ha geldiler ha gelecekler…

O nedenle olmalı ki, demokratik haklar, hak hukuk onlar için hiçbir anlam ifade etmiyor.

Bölünme ve parçalanma endişesi bir fobiye dönüştü, yüreklerden bir türlü silinemiyor.

Korkular nedeniyle demokratikleşme ve insanca yaşamanın gereklerini askıya almayı savunmak olacak şey mi?
Ana mesele ve başat soru; “Ya yine bölünürsek” sözcüklerinde kilitleniyor.

Korku ile beraber yaşamaya alıştı pek çok aydınımız. 

20. yüzyılın ilk çeyreğindeki korkuları atamadığı ve manevi olarak o günlere çakılı kaldığı için herkesi Türk düşmanı görenlerin çıkmazları ile boğuşuyoruz artık.

Oysa yedi düvel ile kavgaya girmiş ve kesin olarak kazanmışız.

Gereksiz korkular yüzünden edinilen kazanımların tadını bile çıkaramadık.

Şaşılası iştir; milli güvenliğimizi Nato’ya, ABD’ye ihale etmekte de bir sakınca görmeyen, olması gereken bir iş gibi savunanlar, demokrasiyi pekiştirmek gereği duymuyor.

Nato içinde olmasına rağmen Yunanistan’ı, Harşit deresine kadar geldi diye Rusya’yı, Hatay sorunu yaşandı diye Suriye’yi düşman olarak göstermeye devam ediyorlar.

Birkaç milyonluk nüfusu ile Ermenistan, Suriye ve Yunanistan’ı düşman olarak tanıtmaya çalışmak dünya kamuoyunda pek komik kaçıyor doğrusu.

Türkiye’nin büyüklüğü ile orantılı olarak ne iç ne de dış politikalar uygulanamadı.

Suriye’den sonra, geçen hafta Lübnan ile de vize karşılıklı olarak kaldırıldı. Neyimiz eksildi? Yakında Rusya vizesi de tarihe karışacak.

Türkiye’nin büyüklüğünü kafasında canlandıramayan bazı aydınlarımız 2,5 milyonluk Ermenistan’ı öcü/düşman olarak gösterebiliyor ve halk da buna inandırılıyor.

* * *                  

Ve körler köyünde yaşayan gözü gören insan, gözlerinin oyulacağı endişesi ile sesini çıkaramıyor. Körler ne derse onaylamak zorunda kalıyor.

* * *          

2010 yılına gireceğiz.

Bu yazıyı Trabzon’da Maçka’nın Yazlık köyünde yazıyorum.

Bugün İlyas ağabeyle konuştum.

Telefonlarının dinlendiği endişesi ile korku içinde yaşıyor.

Kim bu telefon dinleyenler?

Daha da önemli bulduğum soru şu;

2010 yılında Stalin yöntemlerini uygulayan bu devlet adamları kim?

Körler köyündeki bu gözü açık adamlar kim?

* * *

Yukarıda, yaptıklarının bir kısmını övdüğüm Erdoğan Hükümetinin yetkilileri, bu son sorularıma yanıt vermelidir.

Endişe ve korku içinde yaşamak kaderimiz olmamalı.

_____________________

• < Önceki
• Sonraki >