1971 yılından beri günlük tutarım. 25 yıldır gazete kupürleri ve internet ortamında Kürt sorunu konusunda bazı haber ve yazarları toplarım. Belki bir gün bu sorun çözülür de bir kitap yazarım diye. Ne yazık ki egemenler ve Türk medyası bu satırları yazdığım ana kadar bana bu fırsatı vermedi.

25 yıldır “Kürt sorunu” ve etrafında olup bitenler konusunda Türk medyasının büyük çoğunluğu inkâr ve imha çerçevesinde milliyetçi, militarist, ulusalcı, ırkçı görüş ve çözümden başka öneri getirmedi.

İnsanların yer küre üzerinde toplu yaşama başladığı günden bu yana, gelişen insani ilişkiler, on üzeri eksi dokuz (nano) hızla yol alır oldu. Yani son derece yavaş işliyor insan hakları ve sosyal gelişim. 1789 Fransız devrimi 200 yılı aşkındır klasikler arasına girmiş olmasına rağmen, oluşturduğu toplumsal bilinç henüz pek çok ülkeye ulaşamamış. Bizde bile, daha düne kadar faili meçhul cinayetler, işkence ve toplu sürgünler “vakayı adiye” den sayılıyordu. Hoş Fransa’da bile işler tam olarak yolunda değil.

12 Eylülde bir referandum oylaması miladı var. Herkes yakinen biliyor. Mevcut anayasanın ömrünün uzatılmasına “evet” diyen mevcut iktidardır. Anayasa oylamasında Yetmez ama “Evet” diyen darbe anayasasından memnun olan bir iktidar dostu gurupta görüyoruz.

Derler ki; Diyarbakır cezaevinde Kürtlere uygulanan insanlık dışı mezalimin izlerini görüyoruz. Orada bir vahşet uygulandı. İnsanlık var olduğundan beri uygulanmayan işkence türleri Kürt gençleri üzerinde uygulandı. Onur en çok orda incitildi.

Çocukluğum Karadeniz’i bir tablo gibi gören pastoral bir resim karşısında geçti. Bir kasabanın tam ortasından geçen gümüş renkli bir derenin hem berraklığına hem bulanıklığına bakarak büyüdüm. Kasabanın masmavi bir denize düşen kırmızı tuğlalı ve kiremitli gölgesinin üzerindeki gemiler bir sağa bir sola doğru tıpkı bir gelin gibi dolanıp dururdu. Onları sanki ben kumanda ediyormuşum gibi gözümü kırpmadan izlerdim. Bacasından duman çıkan gemilerin bende bir başka anlamı vardı. Çünkü onları sigara içen adamların gemileri olarak görürdüm. Onlar Karadeniz’den geçerken kalın bir “o”nun içinde olduğu tuhaf sesler çıkarırdım kendi kendime. ‘’Dodo dodo, bobo bobo'' gibi… Komikti ama öyleydi işte.

Kılıçdaroğlu'nun Düşüncesi İle Deve'nin Boyu Ve Trakya Türkleri‏

İkili stand, yani ikiyüzlülük, siyasi yaşamın bir parçası oldu.
Çıkıyoruz; CHP hiç iktidar olamadı diyor, ertesi günü halka; bunların iktidarında kuyruktan geçilmiyordu diyoruz.

Çıkıyoruz; “siz değil misiniz, CHP ve SHP olarak bölücüleri TBMM' ine taşıyan ve son seçimlerde  onları partinizden aday gösteren.” diyor; sonrasında dönüp; bölücülükle suçladığımız kimlikleri kabineye bile taşıyabileceğimizi söyleyebiliyoruz.