Nedir, Atasözleri?
Özlü sözler bütünündeki Özdeyişler.. 
Geniş anlamıyla; günümüze kadar gelen, uzun deneyimlerden yararlanarak kısa ve özlü öğütler veren, toplum tarafından benimsenerek ortak olarak kullanılan kalıplaşmış sözler. Toplumun duygu, düşünce, inanç ve kültür yapısını yansıtırlar. Kaynağı bilinmediğinden isimsizdirler (Fr. Anonim) .
Söylediklerimizin ve yaptıklarımızın doğruluğunu kanıtlamada tanık olarak kullanırız genellikle.. Ortak kültürümüzün, duygularımızın, karakterimizin ve kimliğimizin özlü yansımalarıdır, Atasözleri..
Fakat ben bunların bazılarını doğrularımızın tanığı olarak değil de, yanlışlarımızın sanığı gibi görürüm. Asla ve asla, karakterimizin ve kimliğimizin özlü yansımaları değildirler..

Nerden bileceksiniz Rihinaz halayı? İsmine denk geldiniz mi ki kendine denk geleceksiniz. Trabzon’da kırk köydür deli divane gibi dolaşırım. Benim için değerli olan eski ahşap evleri ararım, resimlerini çekmek için. Eski muhabbetli ev ustalarının şah eserlerinin zamana karşı görsel elçisi olmak için. Bu çağda, her şeyin para çekilerek başlandığı bir zamanda dediklerimden kim neyi anlar bilmem.. İçimde bir ukteydi. Tam on dört yıl önce Sürmene’de bir köyde öğretmenliğe başladığımda zerre kuşku duymadığım bir projeydi. Bütün Trabzon’un köyleri dolaşılacak ve eski evlerinin resimleri çekilecek. Sonra nedendir bilmem projeyi zihnimde rafa kaldırıverdim. Yahu koskoca Trabzon’da bu işi bana bırakmazlar herhalde. Onca kurumu, üstün resmi şahsı olan bir vilayette bu işi bana bırakmazlar.

Malum bizim ülkemizde yaygın hatta geleneksel bir kanıdır askerliğin peygamber ocağı olması durumu. Biz askere gidenleri uğurlarız. Davullu-zurnalı, şarkılı-türkülü.  
Ama askerliğin gerçekten peygamber ocağı olup olmadığı konusunda çok sağlam görülerimiz olduğuna kanaat etmek mümkün görünmüyor.
Keza peygamberlik silahı ve şiddeti içinde barındırmayan bir mertebe olarak bilinir. Oysa askerlik eline silah almakla başlar. Nizami olmayı, nişan almayı ve hedefini vurmayı öğretir.
Nedendir bu çelişki bizim halklarımızca hiç görülmez.

TBMM’indeki konuşmaları ve çıkışlarıyla, halkın beğenisini kazanan sayın Muharrem İnce’yi bir konuşmasından dolayı eleştirenler, dahası o7nu hazmedemeyen, sınırsız ve kuralsız demokrasi avcılarından biri “CHP Yalova milletvekili Muharrem İnce'nin dediği gibi, Auschwitz benzeri kamplara mı yollayacaksınız?” sorusuyla CHP ve Kılıçdaroğlu’na saldırma alışkanlığını sürdürdü..
Buradaki “Auschwitz”’den yola çıkarak, bundan 17 yıl önce Sıvas Madimak’ta 35 insanımızı yakan insansız insafsızlara değinerek; Madımak-Auschwitz-Reistag”ımızı aklına getirmeyenlere sesleneceğim..

Bir önceki  “Madımak Auschwitz'imiz ve Reishtag'imizdir” yazımı varsıllaştırarak bu seslenişimi tekrar etmek istiyorum:
“Sıvas-Sivas” Yangını-İrtica Salgını ve Mustafa Balbay;
Derya Sazak geçen yıldönümünde şunları yazmıştı:  “İşte bizim Auschwitz’imiz.. 2 Temmuz 1993’te acımasızlığın, kalpsizliğin en büyüğü, en dehşet vericisi yaşandı Sivas’ta.

Kafdağı eteklerinde bir çoban yaşarmış. Birkaç koyunu varmış ve her gün onların peşinde, yeşil otların bol olduğu yamaçlarda dolaşır dururmuş.  Bir ömür boyu o dağ senin bu bayır benim diyerek koyunlarıyla beraber yaşamış.

Harika kaval çalarmış adam. Yaşı altmışı geçmişti ama kavala üflediği zaman sesini duyan bütün kuşlar susarmış. Sadece kuşlar değil, tüm yaban hayvanları huşu içinde dinlermiş. O kadar ki gökyüzü boşluğunda yüzen bulutlar dahi onu duyunca daha sessizce kayarlarmış gidecekleri yol boyunca.

Kaf dağının dört yanına yayılmış olan Kafya ülkesinde, o çobanın kavalından çıkan melodileri üflermiş diğer kaval çalanlar. Genç kızlar, genç oğlanlar onun kavalında üretilen oyun havaları ile keyiflenirlermiş. Düğünlerde hep onun nağmeleri tercih edilirmiş.