Vurun!
Vurun! Evet evet vurun! Dövmediğiniz, burnunu kırmadığınız, yerde sürümediğiniz, linç etmediğiniz, işkence ayartmadığınız, ırzına geçmediğiniz, dara geçirmediğiniz, faillerini gizlemediğiniz kimse kalmasın.

Çocuklar korkunuzdan işesin altına, ama sidik kokusundan sizde boğulursunuz umarım. Sizde kendi aklınızın kemendine astıklarınız gibi boğulursunuz umarım.

Vurun! Dağları da vurun. Taşları da. Hatta tanrıyı da vurun sizi yarattı diye.

Kimse sizin gazınızın önünde duramazsın. Bütün vurdulu kırdılı filmlerdeki gibi suratını yumruğunuza hazır tutanları da vurun. Seksen yıldır vurduğunuz gibi vurun. Taş duvar zindanlar yetmez çelik duvardan yapın zindanları. Ve ”hayata dönüş” operasyonu ustası olun. Eliniz, gözünüz kandan düşmez umarım.

Dara geçirin bütün fidanları, ormanları yakın, halkları yok sayın.

Salkım söğütlere su vermeyin, poyrazdan esen rüzgarları da tutuklayın, denizleri prangalayın, dağları faili meçhul edin ve durmayın övünün, çalışın, güvenin.

Bazı konular ve yazılar vardır ki, hep güncel kalır. Doğrusu; gündem değişmez ise, güncelliğini korur. Ben de güncel gördüğüm eski bir yazımı ‘eklemelerle’ tekrarlamaya karar verdim:

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı;

23 Nisan 1935 yılından itibaren kutlanan, Türkiye Cumhuriyeti'nin ulusal bayramı…

23 Nisan 1920 yılında Ulusal Egemenlik Bayramı (Hakimiyet-i Milliye) TBMM'nin açılışının birinci yılında kutlanmaya başlanıyor. Beraberinde Çocukları Koruma Cemiyeti (Himaye-i Etfal Cemiyeti)’nin 23-30 Nisan'ı Çocuk Haftası ve haftanın ilk gününü de çocuk bayramı ilan ediyor.

Ardından; Bu iki bayram 23 Nisan 1935 yılında 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı adı altında bir araya getiriliyor.

Çocuk bayramı, savaş sırasında yetim ve öksüz kalan yoksul çocukların bir bahar şenliği ortamında sevindirmek amacını taşımakta idi.

Köy Enstitülerinin, nasıl kurulduğuna değil, nasıl vurulduğuna öncelik tanıyacağım: Yeni kurulan Cumhuriyet, halktan yana özgün arayışlar içindeydi. “Köy Enstitüleri” ve hala devam eden “5 yıllık kalkınma planları” bu arayış sürecinin en somut ve etkin kurumsallıkları olarak kendini gösterdi. Özellikle Köy Enstitüleri etkin olmaya başladı, çünkü kırsal kesimin kalkınma düzlemini (Fr.Platform diyoruz) oluşturuyordu…

Birilerinden çok, biri böylesi kurumsal süreçlerden rahatsızdı; ABD…
Hitler sonrası, SSCB birliği ile dünyaya egemenlik savaşına girmiş olan şimdinin küresel efendisi, kendi öğretisini (Fr. Doktrin) yaygınlaştırmak için, genç ve güçsüz uluslara, dahası Cumhuriyetlere karşı, özdeksel(para) gücünü işletiyordu.

Stalin’in Türkiye duruşu, ABD’nin ülkemiz bakışını güçlendirdi ve ABD’ye ilkesini yaşama geçirmede büyük olanak tanıdı. Eğer, Stalin; 1917 Ekim Devrimi ile, emeği merkezine alan ve adil bölüşümün evrensel kurallarını benimseyen SSCB duruşunu, (“ülkemizden Artvin, Kars ve Ardahan’ı isteyerek-1945”) Hitlerin faşizan duruşuna dönüştürmeseydi, ABD’nin, ülkemiz üzerinden öğreti ilkelerini işletmesi çok zor olurdu..

Şimdiye kadar gelip geçen Hükümetler, ahaliye iyi davranmadı. Özellikle adalet, eğitim ve sağlık hizmetlerinin yetersiz oluşu nedeniyle de çağdaş ülkeler seviyesine ulaşılamadı. İnsanlar önemli işlerinde hep “adam aramak” zorunda kaldı. Adamını bulamayan, işinin yapılmayacağı kanaatindeydi. Hükümetlerin bu beceriksizliği devlet’e ihale edildi. O devlet hep adamları yüzünden kötü olarak algılandı. Odacısı, memuru, amiri,  polisi hep kötü davrandı. Karakolda, hastanede, nüfus memurluğunda daha doğrusu resmi dairelerde hep horlandı insanımız.
Ülkenin her yerinde öyleydi ama özellikle Kürtlerin yaşadığı bölgelerde durum daha da çetindi. Sürgün gönderilen, sorunlu memurlarla tanıdı devleti ora halkı.   

Devletin o adamları Türk halkına iyi davranmadı, fakat özellikle Kürt halkına daha da kötü davrandı.

Madem ülkenin bölünmez bütünlüğü konusunda bu kadar hassasınız, o zaman neden kendi ellerlinizle bölüyorsunuz?
******
Bölünme zihinlerde, ötekinden farklı olduğu düşüncesi ve inancıyla başlar. Bir süre kuluçka dönemi geçirir. Bu dönem boyunca kendisini doğrulayacak verilerden beslenir. (Mesela haksız ve adaletsiz uygulamalar, kayırmacılık, çifte standart, propaganda, aşağılanma, rencide edilme vs.vs.)

Ardından kendi duygusunu oluşturur. Psişede yer edinir ve birey bundan böyle bütün olaylara bu gözlükle bakmaya başlar. Destekleyecek veriler gördükçe de pekişir.

Sonra sözcüklere dökülür. Söylemler içerideki paradigmaların dışarıya yansımasıdır. Nasıl düşünüyorsanız öyle konuşursunuz.

Ve son safhada eyleme dökülür. Ötekine saldırı ilk fırsatta kendini açığa vurmaktadır.
 ******
Irkçılık ırkçılığı, milliyetçilik milliyetçiliği doğurur ve besler.